- Grimms-bræður, yðar hátign. - Sælir, herrar mínir.
Þakka ykkur innilega fyrir að koma.
Þið veltið víst fyrir ykkur því kona á mínum aldri
óski eftir fundi með barnabókahöfundum.
Bréfið var sannarlega forvitnilegt, frú.
Mér finnst safn ykkar af munnmælasögum snilld.
- Takk fyrir. - En mér var brugðið.
Þegar ég las söguna af stúlkunni í öskustónni.
Ýmsir fullyrða að útgáfa Perraults
með álfkonunni og töfra- graskerinu sé nær sanni.
Sumir segja að skórinn hafi verið úr loðskinni.
Aðrir segja að hann hafi verið úr gleri.
Við komumst víst aldrei að hinu sanna.
Afsakið, leyfist mér að spyrja um málverkið?
- Hún er einstaklega falleg. - Hún hét Danielle de Barbarac.
Og þetta...
var glerskórinn hennar.
Leyfið mér að leiðrétta þessa sögu.
- Hún er þá sönn? - Svo sannarlega.
Hvernig er setningin ykkar aftur?
Æ, já. Einu sinni var...
ung stúlka...
sem þótti ákaflega vænt um föður sinn.
Það er eins og komin séu jól.
Ég eignast móður og systur sama dag.
Það verður líflegt hér með barónessunni og dætrunum.
Vertu kyrr. Húsbóndinn verðskuldar að vera ánægður
eftir að hafa annast uppeldið svo lengi einn.
- Hún hlýtur að vera falleg. - Vonandi fellur henni við mig.
Hún mun dá þig. Vertu bara litli engillinn
sem ég veit að þú geymir innst inni.
Komdu ekki upp um þig með því að naga beinin við matborðið.
Faðir þinn kemur á hverri stundu.
Ekki í dag, Gustave. Èg var búin að segja það.
- Þú ert eins og stelpa. - Ég er stelpa, hálfviti.
Já, en nú sést það.
Hvort sem þú ert strákur eða stelpa get ég enn lamið þig.
Verið lífleg. Húsbóndinn kemur.
Velkominn heim, herra. Þér flytjið með yður barónessu.
Ég flyt heila fjölskyldu.
En ég er víst búinn að týna dóttur.
Auguste! Það er heillandi.
Að sjá þig. Þú ert alveg eins og þegar ég fór.
Ég þori að veðja að vinur þinn Gustave er hér.
Nei, herra. Èg kálaði honum.
Það er greinilegt.
Ég vonaðist til að kynna litla dömu en þú verður að nægja.
Má ég kynna barónessu Rodmillu de Ghent
og dóttur hennar, Marguerite og Jacqueline.
Loksins hittumst við. Faðir þinn talar sífellt um þig.
- Heilsið nýju stjúpsystur ykkar. - Mademoiselle.
"Útópía".
Það þýðir paradís. Hún er þykk fyrir átta ára stúlku
en mig langaði að bæta henni í safnið okkar.
- Viltu lesa úr henni? - Þetta var erfiður dagur.
- Og nú ertu orðinn eiginmaður. - Það er rétt.
En fyrst og ævinlega er ég faðir.
Við erum búin að vera tvö ein svo lengi.
Þetta gæti tekið tíma að venjast.
Sástu hvernig þær borðuðu? Það var líkt og dans.
- Kanntu vel við þær? - Já, mjög svo.
Ágætt... því ég þarf að fara til Avignon eftir tvær vikur.
- En þú varst að koma. - Èg veit.
- Hvað verðurðu lengi? - Aðeins þrjár vikur.
- Eina. - Tvær.
Gott og vel, eina.
Farðu nú að sofa. Gefðu mér koss.
Sofðu rótt.
Aldrei hef ég séð svo mörg stúrin andlit hér.
- Ég kem aftur eftir viku. - Farðu þá.
Því fyrr sem þú ferð því fyrr fögnum við heimkomu þinni.
Kannski hafið þið þá náð að kynnast betur.
Þú átt að sýna þeim hvernig við berum okkur að.
Barónessan hefur ekki vanist því að taka til hendinni.
- Takk fyrir, Maurice. - Góða ferð, herra.
Snúið ykkur nú aftur að lærdómnum.
Bíðið! Það er venja. Hann veifar alltaf við hliðið.
Þú ert mér svo kær.
Þú getur ekki skilið mig eftir hér.
Þú getur ekki skilið mig eftir!
Sleppið mér!
Pabbi, komdu aftur.
10 ár liðu þar til karlmaður skipaði sess í lífi hennar á ný.
Að mörgu leyti var hann ennþá bara ungur drengur.
Ég undirritaði hjónabands- sáttmála við Spánarkonung.
Hlýði pilturinn ekki verða afleiðingarnar ógnvænlegar.
En hann elskar hana ekki, herra minn.
- Það snýst ekki um ást. - Það átti kannski að gera það.
Sem konungur verður hann að læra að axla ábyrgð.
Teinungur þrífst ekki í skugga stórrar eikar.
- Hann þarfnast sólar. - Hann þarf góða hýðingu.
Má þetta ekki bíða til morguns?
Fái ég ekki sofið, skal hann ekki heldur sofa.
Vaknaðu, Henry!
Nei, ekki aftur.
Kallaðu á verðina! Færið hann hingað!
Áfram með þig, heimska skepna.
Þú kemst ekki upp með þetta!
Þjófur! Þetta kennir þér að stela ekki hesti föður míns.
Minn tapaði skeifu. Èg átti ekki um annað að velja.
- Eigum við þá að leyfa það? - Bíddu! Èg fékk hann að láni.
Farðu eða ég vek alla.
Fyrirgefið mér, yðar hátign. Èg sá yður ekki.
Þú hittir nú samt í mark.
Og fyrir það verð ég að láta lífið.
Ef þú segir engum frá skal ég sýna miskunn.
Við eigum aðra hesta og yngri ef þér óskið.
Ég óska þess aðeins að losna úr mínu gullna búri.
Þetta færðu fyrir að segja engum.
Ég bað um 1 egg soðið í 4 mínútur ekki 4 egg soðin í 1 mínútu.
- Og hvar er brauðið okkar? - Það er að koma úr ofninum.
Marguerite mín, hvað hef ég sagt um tóntegund?
Fín dama á ekki að tala hærra en þýður blær.
Talaðu ekki, kæra Jacqueline nema þú getir bætt þögnina.
Ég talaði með hljóm, ekki skræk. Hirðfólk þekkir muninn.
Ég efa að hljómur þinn yrði leyfður við konunglega hirð.
Ég mun ekki dvelja við konunglega hirð, er það?
Þangað fer bara einhver spönsk svínka
sem þeir voga sér að kalla prinsessu.
Ekkert er endanlegt fyrr en í dauðanum
og ég er viss um að það má jafnvel semja við Guð.
Því er ekkert salt á borðinu? Danielle!
- Ég er að koma. - Hún er í fýlukasti.
- Kom sólin upp í austri? - Já.
Og þetta verður yndislegur dagur.
Að sjá allar fjaðrirnar! Hvar fékkstu þetta, barn?
Frá miskunnsömum engli. Ég veit hvað ég geri við þá.
Eru þeir handa Maurice?
Geti barónessan selt mann þinn til að greiða skattana
get ég leyst hann út með þessum peningum.
En konungur seldi hann Cartier. Hann siglir til Ameríku.
Ég líð ekki upplausn þessa heimilis.
Við bíðum!
Gættu þess að hún nái ekki peningunum.
Góðan dag, ungfrú Marguerite og Jacqueline.
Ég vona að þið hafið sofið vel.
Hvað tafði þig?
Ég datt úr stiga í garðinum en ég er búin að jafna mig.
Þú hefur enn verið að lesa í stónni. Sjá hvað þú ert sótug.
Sumir lesa af því þeir hafa ekki sjálfstæða hugsun.
Sofðu í svínastíunni, fyrst þú vilt lykta eins og þau.
Þetta var hranalegt. Komdu hér, Danielle.
Klæðnaður þinn er fremur grófur.
Hvað þarf til að þú reynir að huga að útlitinu?
Ég reyni það, stjúpmóðir. Ég vil gera þér til geðs.
Stundum sit ég og hugsa um hvað ég geti gert...
Vertu róleg, barn.
Þú værir kannski ekki svona óánægð með mig ef Maurice kæmi.
Ég er óánægð með framkomu þína.
Ég hef veitt þér skjól, klæði og umhyggju í harðæri.
Í staðinn bið ég þig aðeins að hjálpa mér möglunarlaust.
- Er það svo óréttmætt? - Nei, frú mín.
Þá vil ég ekki frekara tal um að þjónar snúi aftur.
- Skilurðu það? - Já, frú mín.
Eftir allt sem ég hef gert...
Hún er aldrei ánægð.
Eggin eru köld.
Hér eru engin verðmæti. Ég bið ykkur...
Hættið! Þetta eru bara pottar og pönnur.
- Nei, ekki þetta! - Farðu frá!
Þið megið taka allt nema þetta.
Á hestana! Þetta eru verðir konungs!
Ég trúi þessu ekki. Af stað.
Málverkið.
Í Guðs bænum, málverkið! Hann sleppur.
Verðirnir hjálpa þér. Ég get það ekki.
Þetta er líf mitt.
Ljóti fanturinn. Fljótt!
Láttu mig fá það.
Láttu mig fá þetta!
Ekki of litla. Hún verður að vekja eftirtekt.
Ég óttast að hún detti beri hún stærri nælu.
Það er kannski rétt. Ég verð þá að leita annað.
Ég hef réttu næluna.
Ertu búin að tapa glórunni? Veistu hvaða refsingu þjónar fá
fyrir að klæðast fötum heldri manna?
Fimm dagar í gapastokknum. Þú gerðir það sama fyrir mig.
Á ég að látast vera hirðmaður? Spóka um eins og aðalsmaður?
Ég hef aldrei verið við hirð og ekki þú heldur.
Þá þekkir mig enginn.
Réttu mér kjólinn svo ég geti farið.
Þú blekkir þá ekki. Þú ert of blíðlynd.
Þeir trúa ekki að þjónustu- stúlka eigi 20 franka.
- Maurice á enga aðra von. - Og hvað sagðirðu barónessunni?
Að ég ætlaði að tína villiblóm. Sérðu hana ennþá?
- Þeir eru að kaupa nælu. - Ótrúlegt.
Hún vanrækir setrið, kennir okkur um skuldirnar
og þykist samt geta eytt fé.
Vogaðu þér ekki að hlæja. Nú kem ég.
Eru skórnir ekki of stórir?
Enginn horfir á fæturna.
Mér finnst ég nakin þrátt fyrir marga metra af klæði.
Ef þú vilt vera aðalskona verðurðu að haga þér sem slík.
Berðu höfuðið hátt og láttu aldrei undan.
Ég er bara þjónustustúlka í fallegum kjól.
Við verðum að lagfæra hárið.
Þakka þér fyrir.
- Þú lofaðir að flýja ekki. - Ég veit það. Ég laug.
Ég vildi sjá veröldina
áður en ég gæfi líf mitt Guði og þjóðinni.
- Því stansaðirðu þá? - Mig skortir sannfæringu...
sem þú hefur næga. Þú sagðir það varða líf þitt.
Það gerir kona ætíð, herra.
Hún hlær við mér líkt og hún búi yfir einhverju.
Hún átti mörg leyndarmál. Ég málaði aðeins eitt þeirra.
Signor da Vinci þáði boð um að gerast listmálari konungs.
- Ert þú Leonardo da Vinci? - Michelangelo var fastur
uppi undir lofti í Róm. Ég var næsti kostur.
Ég er á leið til Genóva en finn svo bjargvætt minn hér.
Þú ert upphafsmaður framúrstefnu
og faðir minn konungur afturhalds.
Þú getur fært hann inn í 17. öldina.
Viltu þýða þetta, Laurent höfuðsmaður?
Henry prins þjáðist meðal annars.
Af því kvonfangi hans hefur verið ráðstafað.
Yðar hátign.
En óvænt ánægja.
Hverju megum við þakka þennan mikla heiður?
Ég er að skila hestinum þínum.
- Var hann týndur? - Ég fékk hann lánaðan í morgun.
Ég ógnaði víst þjónustustúlku þinni, ungri stúlku sem...
- kastar kröftuglega. - Hún er mállaus, herra.
Virkilega? Hún talaði hátt og snjallt.
Hún fær málið í köstum.
En eins og endranær er yðar hátign velkomin...
að fá hvað sem er.
Bíddu eftir mér.
Þarna eruð þið, dömur mínar.
Yðar hátign.
Má ég kynna Marguerite Francoise-Louise af Ghent?
- Og Jacqueline. - Það máttu sannarlega.
Þið hafið blómstrað á einni nóttu, dömur mínar.
Við hlökkum mjög til að fagna trúlofun yðar
og spænsku rósarinnar.
Þróun mála varðandi Spán hefur tekið nýja stefnu.
Nælan þín er einstaklega... áhrifamikil.
Þetta gamla drasl? Þér eruð vingjarnlegur.
Þessi þróun mála... er vonandi til hins betra.
Við skulum vona það.
Verið þið sælar, dömur.
Víkið fyrir dömunni.
Áfram með þig!
Drottinn, veittu mér styrk.
Ég vil ræða mál þessa manns, þjóns míns.
Ég vil greiða skuld mína og leysa hann.
Það er um seinan. Það er búið að kaupa hann.
Ég get greitt 20 gullfranka.
Fyrir þá upphæð geturðu fengið mig. Af stað.
Láttu hann lausan strax eða ég tala við konung.
Konungurinn seldi hann. Nú er hann eign Cartiers.
Hann er engin eign, ruddalegi fituhlunkur.
Finnst þér rétt aî hlekkja fólk eins og lausamuni?
- Leystu hann þegar í stað. - Farðu frá!
- Vogarðu þér að hrópa að dömu? - Yðar hátign.
Fyrirgefið, ég ætlaði ekki að vera ókurteis.
Ég er bara að...
hlýða fyrirmælum um að flytja þessa þjófa á ströndina.
Þjónar eru ekki þjófar.
- Þeir sem stela eiga ekki annarra úrkosta völ. - Er það?
Upplýstu okkur endilega um það.
Láti menn fólk sitt þjást fyrir slæmt uppeldi
og spilli hegðun þess frá barnsaldri
en refsi síðan fyrir glæpi sem innrættir voru í uppeldinu,
hlýtur niðurstaðan ekki að verða sú
að menn ali upp þjófa en refsi þeim síðan?
Þar hefurðu það. Láttu hann lausan.
- En herra... - Èg bað að hann yrði leystur.
Já, herra.
- Mér sýndist þú vera móðir þín. - Hittu mig á brúnni.
Hafðu hestana tilbúna. Við förum þegar í stað.
Þakka yður fyrir, yðar hátign.
- Höfum við hist fyrr? - Það held ég ekki.
Ég taldi mig þekkja allar hirðdömur í héraðinu.
Ég er í heimsókn hjá frænku minni.
- Hver er hún? - Frænka mín.
- Þú sagðir það. Hvaða frænka? - Sú eina sem ég á, herra.
Eru þetta undanfærslur eða neitarðu að segja til nafns?
Nei. Og já.
Segðu mér nafn frænku þinnar svo ég geti heimsótt þig.
Ég vil gjarna kynnast hverjum þeim
sem getur vitnað í Thomas More.
Hefur prinsinn lesið "Útópíu"?
Mér finnst hún leiðinleg tilfinningavella.
Ég játa að mér leiðist að lesa um aðstæður almúgans.
- Þér talið víst ekki oft við bændur. - Eðlilega ekki.
Afsakið en það er alls ekkert eðlilegt.
Sérhvert land mótast af "almúga" þess.
Hann er sá grunnur sem þér byggið og það ber að virða.
Ertu að segja að ég sé hrokafullur?
Þér frelsuðuð einn mann en lituð þér á hina?
Ég bið þig... segðu mér nafn. Eitthvert nafn.
Eina nafnið sem ég get gefið...
er greifaynja Nicole de Lancret.
Þarna sérðu... Það var ekki svo erfitt.
- Henry... Þú ert kominn. - Sæl, móðir góð.
Konungurinn vill eiga við þig orð. Mörg orð raunar.
Það er venjan. Ég kem rétt bráðum.
Þér leyfist ekki að fara út fyrir hallarlóðina.
Er ég í stofufangelsi?
Gerðu ekki grín að mér því ég er í slæmu skapi.
- Og ég hef mitt fram. - Annars hvað?
Sendirðu mig til Ameríku vegna kjánalegs samnings?
- Þú ert krónprins Frakklands. - Og þetta er mitt líf.
Sestu áður en þú færð hjartaáfall, Francis.
Að heyra til ykkar!
Þú nýtur forréttinda, vinur en þeim fylgja vissar skyldur.
Hjónaband við ókunnuga
hefur ekki fært neinum hér viðstöddum hamingju.
Kvænstu Gabriellu næsta tungli eða þú skalt hljóta verra af.
Hvernig? Heit olía eða pyntingarbekkurinn?
Ég neita þér um krónuna og lifi að eilífu.
Ágætt. Èg vil hana ekki.
Hann er sonur þinn.
- Nú er einhver í vanda. - Hvað áttu við?
Heimska stúlka! Hvernig dirfistu að gera mér þetta?
Og Marguerite. Mér verður illt.
Þetta er undirferli og það vil ég ekki hafa í þessu húsi.
- Hvað gerði ég? - Hugsaðu.
Hugsaðu þig vel um.
Áttu við að prinsinn stal hesti okkar í morgun?
Það skýrir hvers vegna hann skilaði honum í dag.
Hvernig dirfistu að láta hann koma okkur svo á óvart?
Mér þykir fyrir því.
Heppin varstu að Marguerite stóð sig fádæma vel.
Það fór sannarlega vel með henni og prinsinum.
Láttu þig ekki undra þótt hann birtist hér aftur.
Ég verð að vita nákvæmlega hvað hann sagði.
Einföld setning getur haft þúsund ólíkar merkingar.
Hann sagði að þú værir kröftug. Segðu mér meira.
Ég kallaði hann þjóf. Ég þekkti hann ekki.
Danielle! Þú auma bóndastúlka.
Við verðum að sjá til þess að húsið sé skínandi hreint.
Konunglegum botni má ekki bjóða sæti í skítugum stól.
- Hvað er hann að gera hér? - Ég vann af mér skuld yðar...
Skuld mína, frú. Mér var sagt að fara.
Ágætt. Farðu og náðu í kjúkling.
- Hver þá? - Nicole de Lancret greifaynja.
Hún er frænka... Raunar veit ég ekki nafn frænkunnar.
Þú hlýtur að hafa heyrt hennar getið.
Èg get ómögulega munað nöfn alls fjöldans við hirðina.
- Því spyrðu um hana? - Það skiptir engu.
Èg hef ákveðið að bjóða til dansleiks til heiðurs da Vinci.
Það verður grímudansleikur.
- Við gerum með okkur samkomulag. - Þú að semja?
Sé ást það sem þú leitar eftir finnurðu hana innan fimm daga.
Þegar klukkan slær tólf á miðnætti
tilkynnirðu trúlofun þína og stúlkunnar sem þú velur
eða ég geri það fyrir þig. Er það samþykkt?
Hvað með sáttmálann við Spán?
Fástu ekki um það. Þú hefur annan vanda að kljást við.
Veldu af skynsemi.
Hjónaskilnaður leyfist aðeins í Englandi.
Konungsfjölskyldan býður til grímudansleiks
til heiðurs Leonardo da Vinci.
Hvað er að frétta af trúlofuninni?
Hún var afturkölluð.
Sagt er að honum beri að finna brúði fyrir dansleikinn.
Þá er tíminn naumur. Èg þarf upplýsingar um keppinauta,
hverja hreyfingu prinsins, daglegar athafnir
og allt annað sem þú getur komist að.
Hann leikur tennis við markgreifafrú de Limoges
á hádegi á morgun.
Að svo fallegt hörund skuli dylja slíka ófyrirleitni.
Èg er farin að kunna leynimakki okkar vel.
- Þú hlýtur að vita það. - Èg hafði hugboð um það.
Þegar dóttir mín verður drottning
getum við kannski gert með okkur nýjan samning.
Èg hefði viljað sjá þig í klæðum hirðdömu,
tala við prinsinn eins og hefðarkona.
Ávíta hann, öllu heldur.
Èg trúi ekki að ég hafi sagt honum nafn móður minnar.
- Hann er óþolandi. - Þú hefur klifað á því daglangt.
Það erjafn satt nú og í morgun.
Þannig er konungborið fólk. Það er meðfætt.
Svo refsingin fyrir ríkidæmi er víst að búa með auðugum.
Èg er viss um að hann er töfrandi ef maður þekkir hann.
Hann og Marguerite verðskulda hvort annað.
Segðu þetta ekki.
Eina hásætið, sem ég ætla henni, er það sem ég þríf daglega.
Hvað með þennan?
- Hann er blár. - Henry er hrifinn af bláum lit.
Svo 50 stúlkur verða íklæddar bláu.
- Alveg rétt athugað. - Þessi er of þröngur.
Þú verður þá að fá þrengra lífstykki.
En ég næ ekki andanum í þessu.
Geti maður ekki andað getur maður ekki heldur borðað.
Hugsaðu um hvað þú ert að gera, mamma.
Ef ég vissi hvað þú vilt... Kjól sem hæfir drottningu.
Komið með mér, ég hef rétta kjólinn.
- En enginn má vita neitt. - Èg hef svo gaman af ráðabruggi.
Það er óþarfi að sóa góðri flík.
Hann er dásamlegur!
Að sjá skóna! Hvar fékkstu þá?
Þetta tilheyrir heimanmundi Danielle.
Öskubuska að giftast? Hverjum? Sótaranum?
Hún vill fara í kjólnum á dansleikinn.
Hvenær er almúgafólki boðið á konunglegan dansleik?
Það er rétt. En hún er stjúpsystir okkar
og dömunum á heimilinu er boðið.
- Hún er ekki af aðalsfólki. - Og svo saknar hennar enginn.
Með hverjum stendur þú?
Hvað eruð þið að gera?
Viðra kjólinn þinn... fyrir dansleikinn.
Kjólinn hennar? En þú sagðir...
Hann er víst nógu góður fyrir almúgastúlku.
Þetta er hálfgerður forngripur.
Viltu að ég fari á grímudansleikinn?
- Að sjálfsögðu. - Èg er orðlaus.
Mér sárnar að þér finnist þú ekki vera dóttir mín.
- Èg átti bara við... - Við förum sem ein fjölskylda.
Ef þú lýkur verkunum og hagar þér kurteislega.
- Hvað gengur að henni? - Hún vill ekki að þú farir.
Heldurðu að allir eigi sér sinn eina rétta maka?
- Já, það held ég raunar. - Hvernig finnur maður hana?
Og hvernig veit maður að hún er sú rétta?
Og hvað ef maður hittir hana aldrei?
Eða maður hittir hana en tekur ekki eftir henni?
Manni lærist að veita eftirtekt.
Segjum að Guð skapi manneskjur sem finna hvor aðra
en önnur þeirra er lostin eldingu.
Er tækifærið þá glatað? Eða maður kvænist nú.
Er hún þá sú rétta eða sú fyrri?
Ef maður hittir báðar samtímis, eru þær báðar sú rétta
en maður hitti fyrst þá fyrri af tilviljun?
Eða myndi maður fyrst hitta þá síðari?
Er allt tilviljunum háð eða er sumt fyrirfram ákveðið?
Það má ekki leggja allt í hendur örlagadísinni.
Hún á annríkt svo stundum þarf hún aðstoð.
Hvað er þetta?
Langar þig að sjá hvort þeir virka?
Það gæti farið að rigna.
Signor da Vinci, er allt í lagi?
Ég átti að eftirláta Guðssyni að ganga á vatni.
Sem betur fer datt ég um engil.
- Greifynja! - Yðar hátign!
- Gættu þín, hér er hált. - Leyfðu mér að hjálpa þér.
Þakka yður fyrir.
Hvar eru þjónar þínir?
- Ég gaf þeim frídag? - Frá hverju? Lífinu?
Þreytist þér aldrei að láta fólk snúast um yður?
Jú, en það er hlutverk þjóna.
Ég vildi að ég skeytti svo lítið um mína þjóna.
Ég verð að fara.
- Ertu mér reið? - Nei.
- Viðurkenndu það. - Já, já þá.
Hvers vegna?
Af því þér reynið að stríða mér með hroka yðar.
Þú ert full mótsagna. Og mér finnst það hrífandi.
- Ég? - Já, þú.
Þú talar um útópískt samfélag en lifir lífi hirðdömu.
Og þér eigið landflæmi en eruð ekki stoltur af ræktun þess.
Er það ekki mótsögn?
Fyrst er ég hrokafullur og svo skortir mig stolt.
Hvernig má það vera?
Þér hafið allt en finnið samt enga gleði.
Þér gerið jafnvel gys að þeim sem sjá möguleikana.
- Hvenig ferðu að því? - Hverju?
Að lifa af slíkri ástríðu? Er það ekki þreytandi?
Aðeins þegar ég hitti yður. Því líkið þér eftir mér?
Því svararðu í sömu mynt?
Afsakið, yðar hátign. Ég hef gleymt mér.
- En nú er mátulegur vindur. - Því miður.
- Viltu horfa á mig leika tennis á morgun? - Ég verð að fara.
Því lætur hún sig alltaf hverfa?
Hvar eru kertastjakarnir? Það er svo dimmt.
Þeir eru horfnir. Ég hef leitað alls staðar.
Málverkið í ganginum uppi er líka horfið.
Hér hljóta að vera þjófar.
Eru það þakkirnar eftir öll þessi ár? Verðmæti bónda míns.
Ég held launum ykkar þar til mununum hefur verið skilað.
- Er það skilið? - Já, frú.
Kannski sendi ég ykkur til Ameríku með hinum þjófunum.
Veistu ekki að prinsinn bað konung að láta þá alla lausa?
Virkilega?
Og samkvæmt konunglegri tilskipan ber nú að greiða
- hverjum manni laun sem siglir. - Laun?
Hvar endar þetta?
Hver er hún greifaynjan sem allir tala um?
Í dag voru tíu hirðmenn að ráða áhuga prinsins á henni.
Við finnum hana og þá er hún úr sögunni.
Þú lítur vel út, Marguerite.
Horfið eins og yður lystir, yðar hátign.
Danielle de Barbarac, þú verður sífellt fallegri.
Og þú sóar gullhömrum þínum.
Það er synd að þið skuluð eiga besta land héraðsins
og svo lítt ræktað.
Við höfum lítið fé. Við gerum okkar besta.
Get ég nokkuð hjálpað?
Ræddu það við barónessuna og haltu þig í verslun.
Ég vil heldur ræða það við Danielle.
Ég er tvöfalt eldri en þú en ég á mikið undir mér.
Eins og sést af eignum mínum.
Ég hef ætíð fundið til með þeim sem minna mega sín.
Þú þarfnast auðugs velgjörðarmanns
og ég ungrar og fjörugrar stúlku.
- Viltu sveskjur? - Nei.
Ég kaupi ekkert þessa viku. Og mundu að án örlætis míns
væri ykkar auma bæli ekki til.
Svo ég færi varlega í þínum sporum.
Hræðilegur maður. Ég myndi hrækja á hann
ef hann keypti ekki tunnu af grænmeti vikulega.
Þú hefur aldrei bragðað neittjafn ljúffengt.
Láttu þér ekki koma það til hugar.
- Finnst þér það gott? - Undursamlegt.
Það er syndsamlega gott. Hvað er það?
Súkkulaði. Spönsku munkarnir senda okkur heilu stykkin.
- Þetta eru þjónustustúlkur okkar. - Gaman væri að kynnast þeim.
Komið þið sælar, dömur.
Ætlið þið að hræða líftóruna úr prinsinum?
Okkur brá bara.
- Voruð þið bara tvær? - Ásamt kjúklingnum, yðar hátign.
Við verðum að knýja fram trúlofun sem fyrst.
París um jólin! Geturðu ímyndað þér það?
Nei, það geturðu víst ekki.
Móðir mín var líka ströng.
Hún sagði að guðdómur fælist í hreinlæti.
Hún lét mig þvo andlitið 20 sinnum daglega.
Ég var henni afar þakklát.
Hún vildi að ég fengi að njóta mín.
Og hér er ég nú... barónessa.
Og Marguerite verður drottning.
Leitt að þú skyldir ekki þekkja móður þína.
Þú hlýtur að hafa erft eitthvað frá henni.
Ég vildi að ég vissi hvernig hún leit út.
Við getum ekki leyft okkur sjálfsvorkunn.
Sama hve ástandið er slæmt það getur alltaf versnað.
Já, frú.
Þú líkist svo föður þínum.
Stundum finnst mér ég sjá hann í augum þér.
- Er það? - Já...
en þú hefur líka svo karlmannslega andlitsdrætti.
Og þar sem þú varst alin upp af karlmanni
er engin furða að þú sért byggð fyrir erfiðisvinnu.
Þótti þér vænt um föður minn?
Ég þekkti hann tæpast.
Farðu nú. Ég er þreytt.
Sjáðu, Gustave. Hann svífur!
Því ertu svo glöð?
Ef þau giftast svamlar þú í mykjuhaug.
Því angrar það þig? Mér er nákvæmlega sama.
Þú skrökvar. Prinsinn yrði mágur þinn og þú, greifaynja,
þyrftir að færa þeim morgunverð í rúmið.
En þær myndu flytja í höllina og ég gæti verið á setrinu
og komið hlutunum í fyrra horf.
Þú ert hrifin af honum. Viðurkenndu það. - Nei.
Og ef þú hittir hann aftur myndirðu...
Ég myndi segja:
"Yðar hátign, mín fjölskylda er yðar fjölskylda.
- Viljið þér fara með hana." - Ágætt.
Því hann er að koma.
Hefurðu séð da Vinci? Við eigum að fara í klaustrið.
Nei, yðar hátign.
- Hvar fékkstu flugbúnaðinn? - Hjá...
Lancret greifaynju. Hún er vinkona hans.
Þekkirðu hana? Ég verð að finna hana. Hvar býr hún?
Ég held að hún búi hjá frænku sinni...
Rodmillu de Ghent barónessu.
Það getur reynst snúið.
Ég veit að hún er þar ein...
- einmitt þessari stundu. - Fyrirtak.
Þetta er falleg mynd.
Gustave! Þrjóturinn þinn!
Hann sagði að myndin mín væri falleg.
- Og hann stefnir heim til mín. - Þá ættirðu að flýta þér.
Paulette! Louise! Fljótar!
Yðar hátign. En óvænt ánægja.
Ferðu ekki til kirkju, greifaynja?
Ég þjóna trú minni betur fjarri æstum fjöldanum.
Tilskipun föður míns hefur valdið miklum... æsingi.
Þess vegna er ég á leið í klaustrið.
Fransiskumunkarnir eiga undravert bókasafn.
Viltu koma með mér þar sem þú ert svo hrifin af bóklestri?
Þetta er óréttlátt. Þér þekkið veikleika minn
en ég hef ekki fundið yðar.
Ég held að hann sé augljós.
Ég þarfnast hvorki hestsins né þjónustu yðar.
Í dag er ég einfaldlega... Henry.
Prinsinn fór að heiman árla morguns. Enginn veit hvert.